سالها بعد که چشمان تو عاشق می شوند ...

 افسوس که قصه ی مادر بزرگ درست بود...

 که همیشه یکی بود یکی نبود

گفتی عاشق میمونی اما نموندی !

یه گل کاغذی داشتم به تو دادم.قول دادی نسوزونیش اما سوزوندی !

منو دیوونه دیدی ... هی به من می خندیدی

                                                           دلت خنک شد ؟

نامه هامو ندیدی ... خط رو قلبم کشیدی

                                                           دلت خنک شد ؟

گفته بودی میرسی زووودی به دادم !

مخصوصادیر رسیدی ... !

دلت خنک شد ؟!

                   ضربه ات کاری بود

                                      دل من سخت شکست

                                                           و چه زشت به منو سادگی ام خندیدی

به من و عشق پاکی که پر از یاد تو بود

و به یک قلب یتیم !

که خیالم میگفت : تا ابد مال تو بود ... !
برو ...برو تا راحت تر تکه های دل خود را سر هم بند زنم !!!

                                                                                           ساحل نشین قلب پر مهرت : بیدل

برای تو مینویسم : لبانم برای این آمده اند تا تو را فرید کنند

برای تو مینویسم : دستهایم برای این آمده اند تا دور تو حلقه شوند

برای تو مینویسم : گام هایم برای این آمده اند تا به سوی تو بشتابند

برای تو مینویسم : قلب من برای این آمده است تا تو را ستایش کند

برای تو مینویسم : دل من برای این آمده است که تو را در خود بنشاند

برای تو مینویسم : جان من برای این آمده است تا به پای تو قربانی شود

برای تو مینویسم

به جای دست گل بزرگی که فردا سر قبرم بیاوری

امروز با شاخه گلی کوچک یادم کن.به جای سیل اشکی که فردا برایم میریزی.امروز با تبسم مختصری شادم کن ...

من امروز به تو نیاز دارم نه فردااااا ... !

خوبين ؟

من ۱ هفته اي ميشه كه برگشتم

همه بهم سر زدن غير از اونايي كه توقع داشتم

فكر نمي كردم انقدر بي ارزش باشم

من اينجا رو فقط به خاطر وجود دوستام پس گرفتم

مي خواستم بازم باهاشون باشم

اما انگار اونا منو نمي خوان

چقدر بده آدم يه جا زيادي باشه

خوبین الهی که من فداتون شم ؟

من برگشتمااااا

بیدل برگشت

کلبه ی درویشیمو پس گرفتتتم

دعا کنین بتونم جمع و جورش کنم

تو را به جای همه کسانی که نشناخته ام دوست می دارم

تو را به جای همه روزگارانی که نمی زیسته ام دوست می دارم

برای خاطر عطر گستره ی بیکران و برای خاطر عطر نان گرم

برای خاطر برفی که آب می شود،برای خاطر نخستین گل

برای خاطر جانوران پاکی که آدمی نمی رماندشان

تو را برای خاطر دوست داشتن دوست می دارم

تو را به جای همه کسانی که دوست نمی دارم دوست می دارم.

جز تو، که مرا منعکس تواند کرد؟ من خود،خویشتن را بس اندک می بینم.

بی تو جز گستره یی بی کرانه نمی بینم

میان گذشته و امروز.

از جدار آینه ی خویش گذشتن نتوانستم

می بایست تا زندگی را لغت به لغت فراگیرم

راست از آن گونه که لغت به لغت از یادش می برند.

تو را دوست می دارم برای خاطر فرزانه گی ات که از آن من نیست

تو را برای خاطر سلامت

به رغم همه آن چیزها که به جز وهمی نیست دوست می دارم

برای خاطر این قلب جاودانی که بازش نمی دارم

تو می پنداری که شکی، حال آن که به جز دلیلی نیستی

تو همان آفتاب بزرگی که در سر من بالا می رود

بدان هنگام که از خویشتن در اطمینانم.

                                                                              سرسپرده ات : بیدل ...

مي دوني؟

يه اتاق باشه گرم گرم....روشن روشن....

تو باشي و من باشم...كف اتاق سنگ باشه....سنگ سفيد...

تو منو بغلم كني كه نترسم...كه سردم نشه...كه نلرزم....

اينجوريكه تو تكيه دادي به ديوار...پاهاتم دراز كردي...

منم اومدم نشستم جلوت و بهت تكيه دادم....

با پاهات منو گرفتي...دوتا دستتم دورم حلقه كردي...

بهت ميگم چشاتو مي بندي؟....مي گي اره...

بعد چشاتو مي بندي....بهت ميگم... قصه مي گي برام...تو گوشم؟

مي گي اره...بعد شروع مي كني اروم اروم تو گوشم قصه گفتن ..

يه عالمه قصه ي طولاني وبلند ....

مي دوني؟...

مي خوام رگ بزنم...رگ خودمو...مچ دست چپمو...يه حركت سريع...يه ضربه ي عميق...بلدي كه؟

ولي تو كه نمي دوني مي خوام رگمو بزنم....

تو چشاتو بستي....نمي دوني....من تيغ رو از جيبم در ميارم...

نمي بيني كه سريع مي برم...

خون فواره ميزنه...رو سنگاي سفيد...

نمي بيني كه دستم مي سوزه...لبم رو گاز مي گيرم كه نگم اااااخ...

كه چشاتو باز نكني و ببيني منو...و تو داري قصه مي گي....

دستمو ميزارم رو زانوم...خون مياد از دستم مي ريزه رو زانوم...

و از زانوم ميريزه رو سنگا...قشنگه مسير حركتش...حيف كه چشات بسته ست و نمي توني ببيني...تو بغلم كردي...

مي بيني كه سرد شدم...محكم تر بغلم مي كني كه گرم شم...

مي بيني نا منظم نفس مي كشم....مي گي....ااااخي ....دوباره نفسش گرفت.....

مي بيني ديگه نفس نمي كشم................

چشاتو باز مي كني....مي بيني من مردم....

مي دوني؟

من مي ترسيدم خودمو بكشم...از سرد شدن...از خون ديدن...از تنهايي مردن.....

وقتي بغلم كردي ....ديگه نترسيدم....

مردن خوب بود......اروم اروم...........................

گريه نكن ديگه....

من كه ديگه نيستم چشاتو بوس كنم و بگم خوشگل شدياااااااااااااا...

بعدش تو همون جوري ميون گريه هات بخندي...

گريه نكن ديگه....خب؟

مي شكنه دلم...........دل روح نازكه....

نشكونش ............

خب؟؟؟...............

سخته بگه همیشه باهاتم اما هنوز هیچی نشده جا بزنه و بره

سخته بگه دوستت دارم اما دلش پیش غریبه ها باشه

سخته توی کاراش . حرکاتش . حرفاش و ... عشق باشه اما دلش پره نفرت دروغ و دورویی

سخته تا میایی به بودنش عادت کنی به هر دلیلی بذاره بره

سخته زندگیت باشه و تو براش تجربه

سخته در حالی که حتی به تو فکرم نمی کنه تنها دلیل زندگیت باشه

سخته بخواد یه دفعه بره

سخته بعد از کلی عشق بازی یه شبه بدون هیچ دلیلی بگه حالم ازت به هم می خوره

سخته عاشقش باشی اما براش مهم نباشه

سخته بعد از یه مدت طولانی بگه منو تو به درد هم نمی خوریم

سخته وقتی چشمات پره از اشک . واسه رفتن عجله کنه

سخته بیاد بگه همه چی بین ما تموم شده

سخته بگه تو فقط برای من یه بازیچه بودی

سخته هیچ حسی نسبت بهت نداشته باشه

سخته وقتی زندگیت رو به هم ریخته و دیوونت کرده بیاد همه ی تقصیرهارو بندازه گردن تو

سخته وقتی کلی توی عشق و عاشقی براش مایه گذاشتی بهت بگه آبروی هر چی عاشقه بردی

سخته بگه تو هیچی از عشق سرت نمیشه

سخته وقتی میگه کاری نداری؟  با اینکه کلی حرف توی دلت داری بگی نه ! برو به سلامت

سخته وقتی میگی مواظب خودت باش بگه به تو ربطی نداره

سخته بزرگ ترین آرزوش نبودن تو باشه

سخته ...

         سخته ...

                  سخته ...

                                                             در اندیشه ی تو با یک دنیا حرف ناگفته: بیدل

دو تا خط موازی بودیم و با هر چه سختی شکستیم هر چه قانون بود و دستامون رو توی دست هم احساس کردیم ! همه سختی کشیدیم. ولی امید با هم بودن تو  دلامون موج میزد ...!

تا اینکه بر هم رسیدیم ولی بعد از این سختی که ما بر هم رسیدیم .چرا رفتی مرا تنها نهادی؟تو رفتی و پس از تو این زمینی ها    تنت را زیر خاک سرد پنهان کردند و رفتند و من به دنبال سوالی بی جوابم: "چرا رفتی؟"

دو چشمم بر افق خیره ...  تمام لحظه ها را می شمارم تا که برگردی ! ولی گویند هرگز تو به اینجا بر نگردی . ولی من مانده ام حیران مگر عاشق نبودی ؟؟؟چرا رفتی تو در حالی که قلبم را ربودی؟

چرا رفتی و مرا در میان خاکیان تنها نهادی؟ چرا با خود مرا بر آن دیار مهربانی ها نبردی؟    ولی چشمان من هر لحظه بر راهت که شاید روزی از این روزها ببینم روی ماهت           تو بر این فکر کردی که من بی تو ... !!! چگونه ؟ وای هرگز !

مگر تو می توانی مرا تنها گذاری ؟ مگر من می توانم بی وجودت زنده باشم ؟ بیا و مرا از این رویای وحشتناک بیرون آر ! بیا برگرد خواهش می کنم از تو !!! بیا حداقل پاسخ بده بر این سوالم   تو که آنقدر خوب و مهربان بودی تو که بر زخم قلبم چو مرهم چو دوا بودی ! تو که عشقم تو که قلبم تو که معنای من بودی                      چرا رفتی؟!
بیا برگرد و بگو خوابیست کابوسیست وحشتناک مگر باور توانم کرد تو زیر خاک ...! من بی تو ... !

نه خواهش می کنم برگرد...همه گویند این رفتن بدون بازگشت است . ولی غصه نخور !
اگر این خاکیان در جشن استقبال تو با من نیایند ! همه اختر به روی این فلک را جمع می آرم به استقبال روی ماه تو ای نازنین من  (تو بر می گردی اینجا مهربان من)

نگو حرف تمام خاکیان عین حقیقت است     نگو پاسخ ندارد این سوال من :

                                                                                                               چرا رفتی؟؟؟

بگذار سر به سینه ی من

        تا که بشنوی آهنگ اشتیاق دلی دردمند را...

                شاید که بیش از این نپسندی به کار عشق

                          آزار این رمیده ی سر در کمند را...!

                                  بگذار سر به سینه ی من تا که بگویمت:

                                                                                       اندوه چیست ؟

                                                                                       عشق کدام است ؟

                                                                                       غم کجاست ؟

                                                                                            بهونه گیر بارونیت : بیدل...

نمی دانم که بعد از من چگونه با چه تزویری       به یک مرد غریبه خنده خواهی کرد

و آغوشت که روزی تکیه گاهم بود به رویش باز خواهی کرد        نمی دانم که بعد از من

به آن مرد غریبه با چه رویی باز خواهی گفت:تو تنها عشق من هستی

در آغوشت نخواهم مرد   

            تو اشکم را نفهمیدی

                       تو عشقم را ندانستی

                               هزاران ننگ و نفرینت

                                       که قلبم را شکستی تو ...               و اینک...!!!

تنگ در آغوش یک مرد غریبه     به عشقم باز می خندی

نفرین بر تو ای بیهوده عاشق    نفرین بر تو ای عاشق کش بی دل

نفرین بر تو          که قلبت جایگاه زشت کاریهاست

                         تو شریک خون فرهادی        تو ابلیسی . تو شیطانی

و چنگالت ...         به خون عاشقان آغشته است

تو خونخواری...      و در کشتار مجنونها شریکی

                          آنچنان پستی که چشمت را به روی عشق من بستی

و در آغوش یک مرد غریبه    تن به یک عشق هوس آلوده ای دادی

تو در آغوش یک بیگانه میمیری...

و من بسیار خوشحالم که در این روزگار زشت در آغوشت نخواهم مرد

                                                                 آری...در آغوشت نخواهم مرد...

تو خودت گفتی که تنهاست ماهی اگر دچار دریا باشد.آره تنها باشد.یار غم ها باشد

یادته می گفتی گاه گاهی قفسی می سازم می فروشم به شما تا به آواز شقایق که در آن زندانیست دل تنهای شما تازه شود! پس کجاست اون قفس شقایقت؟ من و با خودت ببر به قایقت!

راست می گفتی:کاش مردم دانه های دلشان پیدا بود آره کاش که این دل شیدا بود...

تو خودت گفتی سهراب:

                                ((بهترین چیز رسیدن به نگاهیست که از حادثه ی عشق تر است))

من از زندگی آموخته ام که وقتی به هیچ طریقی قادر نیستم کمکت کنم فقط می توانم برایت دعا کنم.آموخته ام که گاهی اوقات همه ی این چیزی که انسان نیاز دارد دستی برای گرفتن و قلبی برای درک شدن است.آموخته ام که زیر ظاهر سخت هر انسان فردی نهفته که خواهان تمجید و دوست داشتن است...

ولی یک چیز ر بیشتر آموختم!

                                          آموختم که زندگی سخت است اما من سخت ترم!!!

خدا که یار من و توست این چنین می خواست

مبادا وحشت و تردید در دلت باشد

مبادا اینکه بترسیم تا خدا با ماست

نگاه گرم تو خورشید من است هر شب

غروب می کند و باز.....باز هم زیباست

کمی صبوری و دیگر خداحافظ

گمان نکن که نمی سوزم از غمت در دل

بیا که به تو بگویم چه آتشی بر پاست

بس است گریه نکن غصه هم مخور دیگر...

                    خدا که یار من و توست               این چنین می خواست!

چرا یادت بکنم ؟ وقتی یادت منو پابند و اسیرم می کنه

وقتی قلبت واسه من سنگ صبوری دیگه نیست.چرا شعرامو بگم برای تو!

وقتی عشقت واسه من آروم جونی دیگه نیست.چرا دردامو بگم!

وقتی انقد دلامون از هم دیگه جدا شده.چرا ترکت نکنم!

وقتی له کردی دلم رو زیر پات.چرا اخمت نکنم!

وقتی قلبم رو مثل شیشه شکستی.چرا یادت بکنم!

اگه ترکم کردی و رفتی ز برم.این سخن بادت نره که یکی بود یه روزی خونه داشتی تو چشاش

وقتی که نگات می کرد می رقصید غم تو نگاش

تو گرفتی دلشو...ولی افسوس که...!

                                                     ش ک س ت ی . د ل ش و

وقتی میگه نه به تو یه چیز بهتر میده

و وقتی میگه صبر کن در تدارک بهترین چیز برای توست!!!

وقتی نا امید شدی به یاد بیار کسی رو که تنها امیدش تویی

وقتی پر از سکوت شدی به یاد بیار کسی رو که به صدات محتاجه

وقتی دلت می خواست از غصه بشکنی به یاد بیار کسی رو که

                                                                       تو دلت یه کلبه ساخته!!!                

سکوت شب را به یاد دوست در تشویش آزرده سپری کن!

که چنین است رسم روزگار!!!

حتی یاران هم افسانه های زیبا و ابرهای آسمان ذهن شلوغت را به تمسخری بس فراخ با بازی روزگار می سنجند و هرگز تو را نمی بینند که چگونه خاطری چنگ خورده را به حراج گذاشته ای.

حراجی که خریداری ندارد و تو تنها به امید دیدار او در تلاطمی بی وقفه شمارش خلق را تکرار می کنی

گفت:تورو

ازم پرسید تو منو بیشتر دوست داری یا زندگی تو؟

گفتم:زندگی مو

قهر کرد و واسه همیشه از پیشم رفت

آخه نمی دونست اون تموم زندگیمه

زندگی با خاطرات قشنگ اون چند روز

گریه های بی صدای شبونه

دوباره حسرت لمس دستات.نگاهت.تمام وجودت

می دونی حسرت چه شکلیه؟؟؟

اون جور که وقتی گریت می گیره...سرت رو محکم تو بالشتت فرو کنی

                                                                  هی یادت بیاد که اون دیگه نیست